Zmiana normalnego funkcjonowania po chorobie, urazie lub dłuższym leczeniu na prawdę bardzo często wymaga implementacji wielu obszarów życia. Poza działań związanych ze stanem zdrowia znaczenie może mieć również powrót do aktywności społecznej, kontaktów z innymi osobami a także samodzielności w wykonywaniu zwyczajnych czynności. Rehabilitacja społeczna obejmuje działania, które koncentrują się na ułatwianiu uczestnictwa w życiu rodzinnym, zawodowym i społecznym.

W praktyce nie ogranicza się wyłącznie do ćwiczeń czy terapii, ale tyczy się też edukacji radzenia sobie ze zmianami, które ukazują się po przebytych problemach zdrowotnych.

Proces powrotu do większej samodzielności może wyglądać różnie w zależności od wieku, sposobności organizmu a także indywidualnej sytuacji danej osoby. Nierzadko największym wyzwaniem jest ponowne przyzwyczajenie się do codziennego rytmu, innym razem barierą mogą być ograniczenia ruchowe, zmęczenie lub trudności w kontaktach z otoczeniem. W takich przypadkach istotne jest stopniowe dostosowywanie celów i uwzględnianie aktualnych sposobności. Zbyt szybkie zwiększanie zakresu aktywności może powodować przeciążenie, dlatego planowanie kolejnych etapów powinno uwzględniać realne potrzeby i ograniczenia.

W ramach różnorakich form wsparcia wykorzystywane są między innymi sanatoria i turnusy rehabilitacyjne, które łączą konkretny program usprawniania z czasami przeznaczonym na odpoczynek i przemianę zwyczajnego środowiska. Ich przebieg może obejmować zajęcia terapeutyczne, konsultacje a także aktywności dostosowane do stanu zdrowia uczestników. Wybór adekwatnej formy pobytu zależy między innymi od rodzaju schorzenia, wymagań medycznych oraz zakresu potrzebnej pomocy. Oczywiście nie każdy program będzie dobry dla każdej osoby, dlatego znaczenie ma wcześniejsze określenie celu i możliwości udziału w konkretnych zajęciach.

Szczególnego podejścia mogą wymagać osoby po intensywnym leczeniu chorób krwi i układu odpornościowego. Sanatoria dla pacjentów hematologicznych uwzględniają specyfikę tej grupy, ponieważ powrót do aktywności po terapii może przebiegać etapami i wymagać większej ostrożności przy planowaniu codziennych zajęć. W tak zaistniałych okolicznościach zwraca się uwagę nie tylko i wyłącznie na sprawność fizyczną, ale też na kondycję psychiczną, możliwość kontaktu z innymi osobami a także stopniowe odzyskiwanie pewności w samodzielnym funkcjonowaniu. Organizacja wsparcia po leczeniu jest procesem zależnym od wielu czynników, a jego przebieg może różnić się wręcz u osób z podobnym rozpoznaniem.

Zobacz: rehabilitacja społeczna.